W.B. Yeats

Ένα Θέατρο του Λαού

Ένα Γράμμα στην Λαίδη Γκρέγκορι

Οραματίζομαι να δημιουργήσω ένα μη λαϊκό θέατρο και ένα κοινό σαν μυστική εταιρεία στην οποία λίγοι θα γίνονται δεκτοί, και αυτοί μετά από αυστηρή κρίση που ίσως και να μεροληπτεί. Πιθανόν ποτέ δεν θα δημιουργήσω κάτι τέτοιο γιατί ακριβώς ... θέλω τόσα πολλά -ένα κοινό πενήντα ατόμων, ένα δωμάτιο σαν μια μεγάλη σάλα, μισή ντουζίνα νέους άντρες και γυναίκες που να μπορούν να χορεύουν και να εκφέρουν σωστά τον ποιητικό λόγο ή να παίζουν τύμπανο και φλάουτο και ζίθερ, στους οποίους όμως εγώ, αντί για ένα επάγγελμα, θα προσφέρω απλώς την απόλαυση μιας παράστασης ... Στις περισσότερες πόλεις μπορεί να βρει κανείς πενήντα ανθρώπους με τους οποίους να μη χρειάζεται να στηρίζει τα πάντα στην λογική, στην παρατήρηση και την κατανόηση, επειδή ακριβώς διαβάζουν κι αγαπούν την ποίηση και επικοινωνούν με την παραδοσιακή γλώσσα του πάθους. Επιθυμώ μια μυστηριακή τέχνη που να θυμίζει, να ανασύρει στην επιφάνεια της μνήμης όσων την κατανοούν πολύ οικεία πράγματα, μια τέχνη που να λειτουργεί με την υποβολή και όχι με την άμεση δήλωση, μ' ένα πολυσύνθετο ρυθμό, με το χρώμα, με την κίνηση, μια τέχνη που θα βρίσκει ανταπόκριση όχι στην νόηση, αλλά στην μνήμη και στην προφητεία ... Αντί για διαφημίσεις στον Τύπο χρειάζομαι μια οικοδέσποινα' αλλά και η πλέον έμπειρη οικοδέσποινα πρέπει να επιλέγει τους θεατές με πολύ μεγάλη προσοχή, γιατί έχω παρατηρήσει πως οι καλλιεργημένοι άνθρωποι των πόλεων, αυτοί δηλαδή που πρώτους θα σκεφτόταν κανείς, είναι οι άνθρωποι που βλέπουν την ζωγραφική σαν μια μορφή ιδιοκτησίας και την μουσική σαν κοσμικό γεγονός, ενώ οι πραγματικοί λάτρεις της λογοτεχνίας, αυτοί που διαβάζουν ένα βιβλίο πολλές φορές, είναι είτε νέοι με περιορισμένα εισοδήματα είτε άνθρωποι που ζούνε μακριά απ' τις μεγάλες πόλεις.

Επιστροφή