«Εξαιρέσεις» του κανόνα.

[...]

Αλλά και η δεύτερη «εξαίρεση» στο θέατρο «Εμπρός» με την παράσταση του νέου θεατρικού σχήματος «Μνήμη» (που παρουσιάζει κάτω από το γενικό τίτλο «Ένα Όραμα», τέσσερα έργα μικρής διάρκειας του Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς), αποτελεί ένα αξιολογότατο γεγονός. Όχι μόνο γιατί «γνωρίζει» στο κοινό το μεγάλο Ιρλανδό συγγραφέα και ποιητή, αλλά και γιατί εκφράζει μια ολοκληρωμένη σκηνική θέση.

Θέση που δείχνει να υλοποιείται στην «υπηρέτηση» του - περασμένου χρονικά - κλασικού λόγου, με σύγχρονα μέσα και αφαιρετική διάθεση, χωρίς όμως να τον μεταφέρει στο σήμερα. Έτσι ώστε εν τέλει να προσφέρεται στο θεατή μια αληθινά «οραματική» προοπτική των - ούτως ή άλλως εδώ «οραματικών» - κειμένων. Και μια «πρόταση» φανταστικής «ανάπλασής» τους από τους θεατές.

Κριτική Θεάτρου: Βάιος Παγκουρέλης

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ, Δευτέρα 1 Ιουνίου 1992

«Ένα όραμα» από τη «Μνήμη»

Η αίθουσα του «Εμπρός» στέγασε προσωρινά και μετά τη λήξη της χειμερινής περιόδου, το πρώτο αλλά σοβαρό - και υποσχετικό για το μέλλον - δείγμα δουλειάς του νέου θιάσου «Μνήμη». Η επωνυμία του θιάσου, αν υπολογιστεί και η νοηματική πολλαπλότητα του λήμματος «μνήμη», που προτάσσεται στο προσεγμένο από κάθε άποψη πρόγραμμα της παράστασης «Ένα Όραμα», όπως τιτλοφορούνται τα τέσσερα μονόπρακτα του Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς, σηματοδοτεί ποιοτικές καλλιτεχνικές προθέσεις. [...] Οι δεσμοί του Γέιτς με την πατρίδα του, το εθνικό πολιτιστικό «όραμά» του, η εθνικότητα της ποίησής του αποτυπώνονται με θεατρική δομή στα μικρά μονόπρακτά του «Τα Σκιερά Νερά», «Στην Πανσέληνο του Μάρτη», «Ο Γάτος και η Σελήνη», «Καθαρτήριο», τα οποία ανέβασε η «Μνήμη» σε μια αρκετά πρόσφορη θεατρικά μετάφραση των Δήμητρας Παπάζογλου και Δημήτρη Γιαννόπουλου. Παρότι με τον Γέιτς είναι ανεξοικείωτο το ελληνικό θέατρο, ο σκηνοθέτης της «Μνήμης» Μιχάλης Βιρβιδάκης αποτόλμησε μια άσκηση πάνω στο ποιητικό πεδίο των έργων του. Ένα πεδίο παιγνιώδες, μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, ρεαλισμού και υπερρεαλισμού, που αλληγορεί για τη ζωή και διηγείται με λεκτικές εικόνες και με τους μύθους του, με τρυφερότητα και χιούμορ τα όνειρα του ανθρώπου στον ύπνο και στον ξύπνιο του. Ο Μ. Βιρβιδάκης με τη συμβολή του εύπλαστου, καλαίσθητου, μεταμορφώσιμου καλαμένιου σκηνικού του Νίκου Αλεξίου και των κοστουμιών της Ιουλίας Σταυρίδου έστησε μια παράσταση καλαίσθητη, ατμοσφαιρική, ευαίσθητη στην ποίηση των κειμένων. Όχι βέβαια χωρίς αδυναμίες και λάθη. [...] Ο Μ. Βιρβιδάκης εμφανίζει ενδιαφέροντα και πνευματικά καλλιεργημένα υποκριτικά μέσα. Είναι ηθοποιός που δημιουργεί αίσθηση. Η ερμηνεία του ωστόσο στο «Καθαρτήριο», εκτός από τους ηθελημένους, υπερβάλλοντες ψυχογραφικά ρυθμούς της, δίνει την εντύπωση μιας αυτάρεσκης υποκριτικής «πόζας». Από την αξιόλογη, οπωσδήποτε, παράσταση της «Μνήμης» αποκομίζει κανείς ευχαρίστηση από τη ζωντανή αισθαντική μουσική, τα τραγούδια και τους αυτοσχεδιασμούς (Πίτερ  Ο'Λίρι, Δημήτρης Πολυχρόνης, Μαρία Σταύρακα, Κώστας Κουρμαδιάς). Προσόν του θιάσου και της παράστασης είναι η σύνθεσή του με καλούς νέους ηθοποιούς: την ταλαντούχα Μάνια Παπαδημητρίου, που ακτινοβολεί υποκριτικά, την πολύπλευρη (μουσικά, τραγουδιστικά, κινησιολογικά, υποκριτικά) Μαρία Σταύρακα, που υπόσχεται πολλά για το μέλλον. Τους εκφραστικούς ηθοποιούς Κοσμά Φουντούκη, Μελέτη Γεωργιάδη, Θέμι Πάνου, Δήμητρα Παπαχρήστου.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΟΥ: ΘΥΜΕΛΗ

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Ιούνιος 1992

Επιστροφή