Παρακολουθήσαμε με μεγάλη προσοχή τη θαυμάσια «θεατρική απόδοση» των κειμένων του βιβλίου του Γιώργη Μανουσάκη, «Ένα κρανίο καρφωμένο στο κιγκλίδωμα», από τη θεατρική ομάδα «Μνήμη» του Μιχάλη Βιρβιδάκη, στο θέατρό της  (6/6/07). Είχαμε πράγματι την αίσθηση ότι τα κείμενα «παίρνανε σάρκα και οστά», αναδύονταν πρόσωπα από το πουθενά που έφευγαν πάλι στο πουθενά αφήνοντάς μας αποτυπωμένη τη γεύση του πικρού, όμως αληθινού λόγου τους. «Ξετρυπώνανε» από πόρτες σκοτεινές, μαύρες, βγαίνανε στο προσκήνιο, «παίζανε» με την αδημονία μας, συν-ομιλούσαν με τα άλλα «πρόσωπα-κείμενα». Δείχνανε ξεκομμένα το ένα με το άλλο, όμως στην πραγματικότητα είχανε μια αδιόρατη συνοχή μεταξύ τους, όπως έχει και όλη μας η ζωή, με το συνειδητό και το ασυνείδητό μας, το σκοτεινό «υπόγειο» με τη φωτεινή «αυλή» μας. Κι αυτό το κατόρθωσαν τόσο ο Γ. Μανουσάκης με την ποιητικότητα, αλλά και τη νοηματοδότηση των υπέροχων κειμένων του, όσο και η θεατρική ομάδα του Μιχάλη Βιρβιδάκη, με την υποβλητικότητα της μουσικής επένδυσης, το δουλεμένο παίξιμο των ηθοποιών και την εν γένει παρουσίαση αυτών των κειμένων. Μια παράσταση που αξίζει να επαναληφθεί.

Στ. Γ. Κλώρης

ΧΑΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ, 11-6-2007

Στις αρχές Ιουνίου οι Χανιώτες είχαν την τύχη να δουν άλλη μια εξαιρετική παράσταση της Εταιρείας Θεάτρου «Μνήμη», μια πρωτότυπη παρουσίαση του ποιητικού έργου του μεγάλου Χανιώτη ποιητή Γιώργη Μανουσάκη. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Μιχάλης Βιρβιδάκης και οι συνεργάτες του αποπειρώνται να μεταφέρουν στο θέατρο λογοτεχνικές «φωνές» και μηνύματα επιβεβαιώνοντας τη «διακειμενικότητα» των προβληματισμών των λογοτεχνών του καιρού μας και τη δύναμη της θεατρικής τέχνης να προβάλει με πολλαπλούς κώδικες τα μηνύματα του πεζού και ποιητικού λόγου. Η όλη παράσταση διακατεχόταν από τη βαθιά μελαγχολική ατμόσφαιρα της ποίησής του, αναδείκνυε τα εσωτερικά αδιέξοδα του ευαίσθητου ανθρώπου, που συνθλίβεται από την υπαρξιακή αναζήτηση και την αγωνία της μοναξιάς του. Ο παραλογισμός του μοντερνισμού και του εκσυγχρονισμού αναπαραστάθηκαν με όλη την τραγικότητά τους στο σχετικό θεατρικό μονόλογο του Μιχάλη Βιρβιδάκη. Βλέποντας την παράσταση και έχοντας νωπή ακόμα την ανάμνηση της μπουλντόζας, που σουρεαλιστικά αποδιδόταν στην κίνηση μιας χούφτας ενός χεριού, συνειρμικά μου ήλθαν στο νου οι στίχοι του Κώστα Χιωτάκη, του αξέχαστου συντοπίτη  ποιητή: «η θύελλα του μπετόν που συνθλίβει το λίκνο της ψυχής μας». Γι' αυτό τέτοιες παραστάσεις, σαν κι αυτή που είδαμε, αποτελούν πράξη αντίστασης στην ισοπέδωση, στη σιωπή και στην ανοχή των πολλών. Έχει γραφεί πως ο Γιώργης Μανουσάκης «αδιαφορεί για τα κατά καιρούς προσκλητήρια της αγοράς». Είναι ίσως το σημείο επαφής του με τη θεατρική ομάδα του Μιχάλη Βιρβιδάκη, γι' αυτό και αποδόθηκε το έργο του πραγματικά υποβλητικά.

Στέλλα Αλυγιζάκη

φιλόλογος-ιστορικός

ΧΑΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ, 16-6-2007

Επιστροφή