Θάνατος και Διάβολος

Μια αξιοπρόσεκτη παράσταση έστησε στο πατάρι του θεάτρου ΑΜΟΡΕ η Εταιρεία Θεάτρου ΜΝΗΜΗ. Έργο που ανήκει στην ώριμη δραματουργία του Βέντεκιντ (1905) «ένας χορός θανάτου σε τρεις πράξεις», κατά τον συγγραφέα του, ξεκινά μ' ένα διαπεραστικό γέλιο και κλείνει με μια πιστολιά. Μόνο που το γέλιο δεν ακούγεται ενώ η πιστολιά είναι εκκωφαντική. Πράγμα που ο σκηνοθέτης της παράστασης Μιχάλης Βιρβιδάκης, ευτυχώς συνέλαβε εγκαίρως και απέφυγε τον πειρασμό να θεατρογραφήσει μια παράσταση ιδεών ή να στήσει ένα δοκίμιο χαρακτήρων.

Κριτική Θεάτρου Ηρακλής Λογοθέτης

Αθηνόραμα, Μάϊος 1994

Απ' την Ελλάδα Γ΄

Θεατρικές ομάδες για λίγες μέρες στην Αθήνα

[...]

Το «Θάνατος και Διάβολος» (1905) που παρουσίασε η Εταιρεία θεάτρου ΜΝΗΜΗ στο θέατρο Αμόρε είναι χαρακτηριστικό δείγμα της δημιουργίας του συγγραφέα. Δύο ζευγάρια στο χώρο ενός οίκου ανοχής εικονίζουν με εξωτερική στατικότητα αλλά εσωτερικό πάθος και αντιπροσωπεύουν τις όψεις-εκδοχές της θανατηφόρας έλξης του ενστίκτου. Αγωνία ανάμεσα στη συνείδηση και στο υποσυνείδητο, πνευματικό ντελίριο γύρω απ' την ενοχή της ηδονής. Ο σκηνοθέτης Μιχ. Βιρβιδάκης κατόρθωσε, αν όχι να υλοποιήσει, πάντως σίγουρα να δει την παράστασή του στους όρους μιας τελετουργικής λαγνείας φράσεων και χειρονομιών, κατόρθωσε να της δώσει ένα στριντμπεργκικό-ζενεϊκό προφίλ, να δημιουργήσει στο θεατή μια ατμόσφαιρα ανάμεσα στο εγκεφαλικό κρανιοτρύπανο και στις δαιδαλώδεις ατραπούς του παραληρήματος. Ένα παρόμοιο θέατρο, που έχασε μετά το 1918 τα επιχειρήματά του ελέω των κοινωνικο-πολιτικών μεταβολών, ένα θέατρο βίαιων εσωτερικών κλυδωνισμών όπου οι ήρωες-σύμβολα, δεν μετέχουν του χαρακτήρα αλλά της συμβολικής έμμονης ιδέας, απαιτεί από τους ηθοποιούς του να διαθέτουν συμπαγή «περιέχουσα» προσωπικότητα για να υποδεχθεί και να αναδείξει μια intimiste ουσία ως πειστική φόρμα. Στο συγκεκριμένο εγχείρημα, σοβαρός λόγος τέτοιου είδους μπορεί να γίνει μόνο για τον Κωστή Σφυρικίδη, μια παλλόμενη πνευματική παρουσία νοσηρής παρακμής. Η Χρ. Αλεξανιάν, νέα δύναμη στο θέατρο, ενωτιζόμενη τη σκηνοθετική οδηγία, στάθηκε δίπλα στον Σφυρικίδη και με ηρωισμό συχνά ξεπερνούσε το απλό σχήμα. Ο Βιρβιδάκης μας οφείλει (δηλ. περιμένουμε) το επόμενο βήμα.

Κριτική Θεάτρου: Γιάννης Βαρβέρης

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ- ΚΥΡΙΑΚΗ 26 ΙΟΥΝΙΟΥ 1994

Επιστροφή