Καλό θέατρο στα Χανιά

Την περασμένη βδομάδα η στήλη είχε την χαρά να παρακολουθήσει μια θεατρική παράσταση εκτός των αθηναϊκών τειχών που θα τη θυμάται για καιρό. Η Εταιρεία Θεάτρου Μνήμη (ψυχή και ιδρυτής της εταιρείας ο Μιχάλης Βιρβιδάκης) λειτουργεί εδώ και κάποια χρόνια στα Χανιά, σε ένα μικρό, ζεστό θέατρο, με ένα ρεπερτόριο που πάει από τον Μπέκετ στον Πεσσόα, και από τον Μπέρνχαρντ στον Ντέιβιντ Μάμετ, και αφήνει πραγματικά έκπληκτο όποιον μπορεί να θεωρήσει ότι το θέατρο στην περιφέρεια μπορεί να αρκείται στον Ψαθά, στον Ξενόπουλο, άντε και στη «Φαύστα» του Μποστ.

Μπορείς λοιπόν να ανεβάσεις σε μια πόλη σαν τα Χανιά ένα έργο του γερμανικού εξπρεσιονισμού, σαν το « Βρακί» του Καρλ Στερνχάιμ (1909) και να μην έχεις άδειο κάθισμα; Μπορείς. Μπορείς να μετατρέψεις ένα παλιό σπίτι σε ένα μικρό αλλά λειτουργικό θέατρο, χωρίς τις επιχορηγήσεις που έχουν συνήθως τα ΔΗΠΕΘΕ και με μόνο σου όπλο τα οράματά σου να στήνεις παραστάσεις που θα ζήλευαν οι περισσότεροι θίασοι των Αθηνών; Μπορείς να ξεχάσεις όλους εκείνους τους κοινούς τόπους που θέλουν την ελληνική επαρχία να μην ενδιαφέρεται για σοβαρή τέχνη ή για σοβαρούς προβληματισμούς αλλά μόνο για σκυλάδικα και τηλεοπτικές σαχλοκωμωδίες; Μπορείς.

Ο Μιχάλης Βιρβιδάκης και οι συνεργάτες του αποδεικνύουν ότι τα πράγματα μπορούν να είναι διαφορετικά στην περιφέρεια, αρκεί να υπάρχουν άνθρωποι με πείσμα, γνώσεις και οράματα. Τούτο το «Βρακί» ήταν καλοσκηνοθετημένο, καλοπαιγμένο και καλομεταφρασμένο, και με ένα έξοχα σχεδιασμένο και εξαιρετικά κατατοπιστικό πρόγραμμα. Και καταρρίπτει μια για πάντα τον μύθο ότι για να δεις κάτι καλό, πρέπει αναγκαστικά να ταξιδέψεις μέχρι την πρωτεύουσα.

Ανταίος Χρυσοστομίδης

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΑΥΓΗ, 20-3-2005

ΕΙΔΑ

Μικροαστικό... στριπτίζ

[...]

Ο Μιχάλης Βιρβιδάκης, η ψυχή της «Μνήμης» και της δραματικής σχολής που λειτουργεί εκεί, έστησε σκηνοθετικά μια φινετσάτη, ατμοσφαιρική παράσταση εποχής αξιοποιώντας με τον καλύτερο τρόπο το εξπρεσιονιστικό ύφος και τη λεπταίσθητα ειρωνική γραφή του Στερνχάιμ στη γλαφυρή μετάφραση του Γιώργου Δεπάστα. Ο ίδιος έπλασε έξοχα τον βολεψάκια μικροαστό σύζυγο με την τετράγωνη λογική και υποκρισία. Η Δέσποινα Πολλαναγνωστάκη ήταν μια γοητευτική αποκάλυψη ως αισθαντική, ονειροπόλα και ασφυκτιώσα σύζυγος. Μια παράσταση υψηλής αισθητικής που έρχεται να προστεθεί στην καλή πορεία της ομάδας στα Χανιά («Ο εραστής» του Πίντερ, «Ολεάννα» του Μάμετ, «Τέλος του παιχνιδιού» του Μπέκετ, «Πριν την αποχώρηση» του Μπέρνχαρντ). Να ευχηθούμε κι ένα ελληνικό έργο στη χειμερινή σκηνή της «Μνήμης», που είναι από τις λίγες ομάδες με μια ουσιαστική παρουσία εκτός των αθηναϊκών «τειχών».

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΙΔΑΛΗΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 18/02/2005

Επιστροφή