«Ο Αργύρης και η παθογένεια της Ελληνικής κοινωνίας»

συνέντευξη του Μιχάλη Βιρβιδάκη στον δημοσιογράφο Άγγελο Γεραιουδάκη για το περιοδικό : www.chaniamagazine.gr

Γιατί επιλέξατε να σκηνοθετήσετε την συγκεκριμένη παράσταση;

Κε Γεραιουδάκη, αν έχετε παρακολουθήσει τις επιλογές της Εταιρείας Θεάτρου ΜΝΗΜΗ τα τελευταία 5 χρόνια, θα έχετε διαπιστώσει πως μια από τις σημαντικότερες κατευθύνσεις του ρεπερτορίου μας είναι η προώθηση και η στήριξη λογοτεχνών που ζουν και εργάζονται στην πόλη μας ή κατάγονται από αυτήν. Φυσικά η καταγωγή δεν είναι το μοναδικό μας κριτήριο, μεγαλύτερη σημασία μπορώ να πω πως έχει η ποιότητα της γραφής ή η αγωνία της έκφρασης, όμως για έναν θίασο που δραστηριοποιείται στην πόλη αυτή, η καταγωγή, κατά τη γνώμη μας, είναι σωστό να λαμβάνεται κι αυτή υπόψη. Δημιουργείται έτσι ένα είδος επικοινωνίας ανάμεσα στο θέατρό μας και στους πνευματικούς ανθρώπους της πόλης, πολύ χρήσιμη και για τις δυο πλευρές, γιατί ενθαρρύνει την δημιουργικότητα και προάγει την θεατρική έκφραση. Με αυτή τη λογική, παρουσιάσαμε μέχρι σήμερα, εκτός των άλλων, παραστάσεις εμπνευσμένες από το έργο του Γιώργη Μανουσάκη, του Λεωνίδα Κακάρογλου, της Ελένης Μαρινάκη, το σύνολο του θεατρικού έργου του Αργύρη Χιόνη και σήμερα, το θεατρικό έργο «Τα κτίσματα» του Αριστείδη Αντονά.

 Περνάει κάποιο μήνυμα η παράσταση στο κόσμο;

Δεν το ξέρω αυτό. Για μένα μήνυμα είναι η ποιότητα της δουλειάς του θιάσου πάνω στη σκηνή. Η λεπτομέρεια της επεξεργασίας των νοημάτων που ο συγγραφέας έχει συνειδητά ή ασυνείδητα συμπεριλάβει στο έργο του. Προσωπικά, σιχαίνομαι τα μηνύματα σε ένα θεατρικό έργο, κάνουν το έργο επιφανειακό, διδακτικό και βαρετό. Προτιμώ εκείνα τα «μηνύματα» που πηγάζουν μέσα από την αισθητική πληρότητα της παράστασης και την υποκριτική εμβάθυνση των ηθοποιών στους ρόλους τους. Προτιμώ εκείνα τα μηνύματα που λανθάνουν στο βάθος μιας παράστασης, καλά κρυμμένα πίσω από τους ήχους των λέξεων, τα χρώματα, τους φωτισμούς  και τα σχήματα των αντικειμένων... αν καταλαβαίνετε τι θέλω να πω. Είναι καιρός να μάθει ο θεατής να εξερευνά μια παράσταση και να μην αναζητά έτοιμα συμπεράσματα.

Πιστεύετε ότι υπάρχουν κοινά σημεία του χαρακτήρας σας με το ρόλο που παίζετε στην παράσταση;

Με τον Αργύρη;! Τι να σας πω; Ο Αργύρης είναι ένα αρνητικό πρόσωπο, ένα κωμικό πρόσωπο που αναζητά τον εύκολο πλουτισμό, χωρίς να μας πείθει πως η ζωή που διάγει, αξίζει μια τέτοια τύχη. Όμως, από την άλλη μεριά, όπου κι αν στρέψω το βλέμμα μου στην σημερινή ελληνική κοινωνία, μόνο Αργύρηδες συναντώ!  Ολόκληρο το Ελληνικό κράτος οδηγείται σήμερα στη χρεοκοπία επειδή ακριβώς επιθύμησε τον εύκολο πλουτισμό! Υπ' αυτή την έννοια ο ρόλος παρουσιάζει εξαιρετικά μεγάλο ενδιαφέρον για μένα. Είναι σαν να διερευνώ την παθογένεια της Ελληνικής κοινωνίας, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί στην πρόσφατη ελληνική ιστορία από την μεταπολίτευση και μετά.