Τις νύχτες που κατεβαίνω στα όνειρα

Η Ελένη Μαρινάκη από θραύσματα της παιδικής ηλικίας, εικόνες μαγικές και κραυγές απόγνωσης, συνθέτει ένα στέρεο ποιητικό σύμπαν αλλά και τον εύθραυστο ποιητικό της μύθο, ένα μύθο προσωπικό όσο και επικίνδυνο, καθώς παραβιάζει τη σφαλισμένη πόρτα των ονείρων και κατεβαίνει στα σκοτεινά λιβάδια της επιθυμίας. Το έργο της είναι μια σύγχρονη Νέκυια: μια κάθοδος στον Άδη, απ' όπου η επιστροφή δεν είναι πάντοτε διασφαλισμένη.

«Η ποιήτρια δοκιμάζει τα όρια της ταυτότητάς της», σημείωνε το 1999 η φιλόλογος Μαρία Πριπάκη, «δημιουργώντας ποιήματα, στα οποία η επιθυμία, ακολου-θώντας την έλξη της γλώσσας, ακυρώνει κάθε νόμο που θα μπορούσε να ισχύσει πέρα απ' αυτήν και απογυμνώνεται ως τη βασική της δομή, που δεν είναι άλλη από μια ρυθμική παλίρροια της μυστικής της πορείας».

Η Ελένη Μαρινάκη έχει εκδώσει μέχρι σήμερα τέσσερις ποιητικές συλλογές: Περνώντας βάφεσαι μπλε (1987), Τις νύχτες που κατεβαίνω (1998), Πλανόδιος Άνεμος (2000), Τώρα Αίμα (2005).