ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΑΚΑΡΟΓΛΟΥ – ΤΖΑΜΙΑ ΦΙΜΕ –

prod154 έως 8 Ιουνίου και
31 Οκτωβρίου έως 10 Νοεμβρίου 2008

Λεωνίδας Κακάρογλου
Τζάμια φιμέ
θεατρική παράσταση βασισμένη σε κείμενα του ποιητή

Σκηνοθεσία και εικαστική αντίληψη : Μιχάλης Βιρβιδάκης
Μουσική επιμέλεια: Λίλα Τρουλλινού
Βοηθός σκηνοθέτη : Γιάννης Βιολάκης

Έπαιξαν οι ηθοποιοί:
                                                                                            Δέσποινα Πολλαναγνωστάκη                                                                                                                                                                     Μιχάλης Βιρβιδάκης


Ο Λεωνίδας Κακάρογλου γεννήθηκε στα Χανιά τον Ιούλιο του 1952. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός. Ζει και εργάζεται στα Χανιά. Έχει εκδώσει μέχρι σήμερα τις ποιητικές συλλογές: Τοπία κοριτσιών, Αθήνα, 1981, Σχεδόν Γκρο Πλαν, Πλέθρον, Αθήνα, 1986, Στο λευκό του βυθού, Πλέθρον, Αθήνα, 1989, Η Συνήθεια των Ημερολογίων, Πλέθρον, Αθήνα, 1995, Μονάχα ο χρόνος ξέρει, Πλέθρον, Αθήνα, 2000, Οι Μέρες Πριν Τα Χρόνια, Οδός Πανός, Αθήνα, 2007


Η μνήμη είναι το κυρίαρχο θέμα γύρω από το οποίο περιστρέφεται η ποίηση του Λεωνίδα Κακάρογλου: η μνήμη των παρελθόντων χρόνων, η μνήμη των νεκρών, η μνήμη των «χαμένων ζωντανών». Ο χρόνος κυλάει ασταμάτητα σαν το νερό κι όλα καταχωρούνται μέσα μας ως εικόνες μνήμης. Και η μνήμη η ίδια είναι μια αέναη ροή που δεν παρακολουθεί τη γραμμική εξέλιξη των γεγονότων. Ανασυνθέτει το υλικό της συνειρμικά, από εικόνες που ανασύρει από τις μικρές δεξαμενές του ονείρου, από την υγρασία της βροχής ή από τον νεροχύτη όπου επιπλέει μια παλιά φωτογραφία. «Μικρός βυθός η μνήμη του κόσμου, κι όλοι μας μέσα κολυμπάμε αδιάκοπα τα χρόνια μας», μας λέει χαρακτηριστικά ο ποιητής.
Στο σύμπαν των ποιημάτων του Κακάρογλου, γράφει ο Ομότιμος Καθηγητής Νεοελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, Σ. Ν. Φιλιππίδης, «οι ζωντανοί ζούνε και ονειρεύονται δίπλα στους νεκρούς και τους χαμένους στο χρόνο. κυλάμε όλοι, εμποτισμένοι με μια σιγαλή λύπη, προς ένα αδιάγνωστο τέλος ή προς μια αρχή. Κάποτε, κοιτάζοντας ανθρώπους γύρω μου αφιονισμένους από τα μίντια στο κυνήγι της ευδαιμονίας και της ευμάρειας, κι αναλογιζόμενος τα ποιήματα του Κακάρογλου, συλλογίζομαι ότι καταντήσαμε να ζούμε σε παράλληλους κόσμους, όπου κάποιοι σηκώνουν πάνω τους τον πόνο της ανθρωπότητας».

1
Η παράσταση «τζάμια φιμέ»
είναι αφιερωμένη στη μνήμη του ποιητή Γιώργη Μανουσάκη


Σ. Ν. ΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ ΟΝΕΙΡΟ, ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΝΕΡΟ


ΚΡΙΤΙΚΕΣ / ΣΧΟΛΙΑ

Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>