ΝΙΚ ΠΕΪΝ – ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΙ –


s226 Απριλίου έως 15 Δεκεμβρίου 2013

Νίκ Πέιν
Αστερισμοί (2012)

Μετάφραση: Δημήτρης Κιούσης
Σκηνοθεσία: Μιχάλης Βιρβιδάκης
Σκηνικά, κοστούμια: Μαρία Μυλωνά
Μουσική: Νίκος Βίττης, Νάσσος Σωπύλης
Φωτισμοί: Μαρία Μπαλαντίνου

Έπαιξαν οι ηθοποιοί:
Ελπίδα Ζαμπετάκη
Γιώργος Γραμματικάκης

 


«Στο Κβαντικό Πολυσύμπαν, κάθε επιλογή που έχεις κάνει, κάθε απόφαση που έχεις πάρει ή δεν έχεις πάρει στη ζωή σου, όλ’ αυτά συνυπάρχουν σε ένα αφάνταστα πολύπλοκο σύστημα από παράλληλα σύμπαντα.» Μάριαν,  Αστερισμοί

Το έργο του Νικ Πέιν “Αστερισμοί” αναφέρεται στον έρωτα, τη φιλία και στο θέμα της ελεύθερης βούλησης με φόντο τις θεωρίες της Κβαντικής Φυσικής. Μέσα από έναν γρήγορο και μοντέρνο τρόπο γραφής, ο συγγραφέας παρακολουθεί τις πολλαπλές και ποικίλες εκδοχές της ζωής ενός ζευγαριού : της Μάριαν, καθηγήτριας Θεωρητικής Κοσμολογίας, και του Ρόλαντ, ενός πρακτικού μελισσοκόμου. Αρχικά τους βλέπουμε να αποτυγχάνουν στην προσπάθειά τους να φτιάξουν μια σχέση, όμως σε μια επόμενη εκδοχή τα καταφέρνουν. Λίγο αργότερα τους βλέπουμε να χωρίζουν, ενώ σε μια άλλη εκδοχή της ζωής τους καταφέρνουν και μένουν μαζί. Τους παρακολουθούμε να στήνουν μια ζωή βασισμένη σε μονογαμική σχέση ή να προδίδουν ο ένας τον άλλον μπαίνοντας σε μιαν οδύσσεια άλλων αισθηματικών επιλογών. Πρόκειται για ένα έργο όπου η πολλαπλότητα αλλά και το πεπερασμένο της ύπαρξης αποτελεί ταυτόχρονα πηγή γιορτής και πένθους.


Οι κριτικοί είπαν :

«…το έργο του Νικ Πέιν διαρκεί λίγο παρά πάνω από μια ώρα, αλλά κατορθώνει όσα δεν κατορθώνουν άλλα σε τριπλάσιο χρόνο. Είναι παιχνιδιάρικο, ευφυέστατο και σφύζει από ιδέες, χωρίς να υστερεί σε συναισθηματική δύναμη» (Charles Spencer, Daily Telegraph)

«…είναι πολύ δύσκολο να βρεις λέξεις να περιγράψεις και να δικαιώσεις αυτό το έργο το οποίο με λαμπρό τρόπο θέτει καινούργιες προδιαγραφές και ταυτόχρονα έχει τη σοφία να υπακούει στους υπάρχοντες και καθιερωμένους κανόνες.» (Paul Taylor, The Independent)

«…μπορείς να δεις τους Αστερισμούς σαν μια ερωτική ιστορία που εξετάζει το θέμα του χρόνου. Ή σαν μια ματιά στις θεωρίες περί χρόνου με τη μορφή μιας ερωτικής ιστορίας. Μας λέει πως δεν υπάρχει ελεύθερη βούληση, παρόλ’ αυτά αφήνει το κοινό να αποφασίσει το ίδιο για την έκβαση αυτής της ιστορίας.» (Susannah Clapp, The Observer)


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ – 15.4.2013


Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>